Moderatorlogin:
Paswoord:


   
 
 

Helau Duitsland Helau
Helau Duitsland Helau

Helau Duitsland Helau
Duitsland 14 en 15 februari 2010.

Zondagmorgen, 14 februari :
Iedereen staat al paraat om 7.30 uur op de parking van de Aldi. En niemand is te laat !!! Ongeduldig wachten wij op onze bus. En ja daar komt hij aan, met onze trouwe chauffeur Henri.
60 kostuums moeten er mee, want wij moeten de 2 dagen met 2 verschillende kostuums mee opstappen. Alles van Jokerfantasy en van Schaakmat moet de bus in.
En ja, wij maken een mensenketting van de camion tot aan de bus, en alzo is alles tamelijk snel, en reeds nu al gesorteerd, ingeladen.
Stipt zoals afgesproken vertrekt de bus om 8.00 uur.
Iedereen heeft zijn vast stekje uitgekozen op de bus en Ivo neemt plaats bij Henri, om hem in de juiste banen te leiden.
Na 30 minuten rijden, komt onze eerste verrassing eraan. Pierre 2, had iets reuze in petto. Hij vergaste iedereen op een ontbijt op de bus. Wim fungeerde als ober en deelde 2 lekkere verse koffiekoeken per persoon uit. Pierre had natuurlijk ook een drankje voorzien voor iedereen om zijn ontbijt af te maken.
Op de heenweg naar Hamborn, een voorstad van Duisburg, wachten wij wel de aankomst af met een bang hartje. Want het was onderweg zowat alles, sneeuw, regen wind enz.
Maar na ons ritje van ongeveer 2.45 uur zag het er in Duitsland heel wat beter uit dan bij ons vertrek in België.
Aangekomen op de Alte-markt in Hamborn moesten wij nog eventjes wachten op onze gids. Tijd dus om even af te stappen en in een lokaal kroegje eens te gaan plassen en iets te drinken. Groot was onze verwondering, dat het in deze kroeg al volle feest was, en het was nog maar 11.30 uur.
Oeioei, en zeer grote pinten, en chocolade melk met jenever, en volle ambiance, het begint goed.
Maar de tijd dringt en onze gids wijst ons de weg om ons te gaan omkleden voor het grote werk.
In een grote sportzaal met douchen, alles erop en eraan, worden wij klaargestoomd voor de grote Kinderstoet.
Wij vertrekken allemaal tesamen naar de start van de optocht, zo een 200 meter verder op. Op de Alte-markt staan er ondertussen al vele groepen en een mensenzee te wachten op de start. Onze nummer is 52 en wij moesten ons opstellen in een zijstraatje, dat bedekt was met een grote witte tapijt van sneeuw. Oei, dat beloofd, want natte voeten is wel niet zo plezant. Maar groot was onze verwondering dat eenmaal wij deze straat verlieten, het hele parcours sneeuwvrij gemaakt was.
Eindelijk vertrekt de stoet om stipt 14.11.
Vanaf de eerste straat wachten er tienduizenden mensen de prachtige stoet af.
Je kon geen meter stappen zonder hun welbekende kreet “ Helau Helau Helau !! “
Tijdens de optocht van zo ongeveer 4 km. Werden wij aangemoedigd door meer dan 300.000 zeer enthousiaste toeschouwers. Zeer plezant en motiverend natuurlijk.
Het einde van de stoet is in zicht, want we zien Henri met de bus staan.
Allen daarop en Henri brengt ons terug naar onze kleedkamers.
Iedereen was zeer vlug klaar, en alles werd ingeladen, en weg waren wij.
Op naar de jeugdherberg in Wedau. Het vriendelijke personeel stond ons hier op te wachten, samen met de Dame die alles voor ons geregeld had. Oei, Krystyna jij moet hier alles komen uitleggen, want wij verstaan er geen snars van, van wat ze hier allemaal vertellen.
En Krystyna fungeert als ervaren tolk voor ons. En iedereen kan naar zijn kamer gaan om hem wat op te frissen en alles uit te laden. Terug beneden gekomen, worden wij allemaal verwent met vol-au-vent a volonté. Voor de zoete bekken is er ook nog chocoladepap, zo veel men maar wenst. En ja met de nodige drankjes erbij.
Nadien dacht iedereen te gaan rusten, want morgen is het Rozemontag en dan komt er nog een zware stoet aan.
Gaienne deelde nog wat bonnetjes uit voor een zogezegd slaapmutsje.
Maar plotseling werd de hele jeugdherberg omgetoverd in een daverend carnavalsfeest.
De ene groep na de andere kwam er binnen, en plots ook de Prins van Duisburg met zijn gevolg. Deze gaven daar trouwens ook nog een geweldige show ten beste. Daarna was het zowat de hele avond shows, dansen en optredens. En jawel, alles van de bovenste plank in het carnaval. Ambiance die wellicht velen nog nooit hebben meegemaakt. Dit was werkelijk de top. Het bier stroomde, want 0.70 eurocent voor een pintje was voor ons ook iets wat wij niet kennen. En ja, er is gedronken, gedanst, gefeest en gevierd, je kon alleen maar dromen dat dit eeuwig zou blijven duren.
Een unieke ervaring ook voor onze jeugd die zeer moeilijk de weg naar bed vond en bleef dansen en plezier maken.
Uiteindelijk lag dan toch iedereen in bed. Behalve Den Blieke en Francis, want deze hebben de bar dan gesloten met nog een 20-tal zatte Oostenrijkers. Opgelet onze 2 overlevende krijgers waren niet dronken.
Blijkbaar kwam er in de kamers ook niet veel slaap bij te pas. In iedere kamer was er wel iets. Snurkers, winden laters, sommigen moesten constant gaan plassen, er was er zelfs één die met de vuilbak heeft gevochten. En ‘s nachts liep er zelfs nog iemand rond met deze zelfde vuilbak. Een nachtje om niet te vlug te vergeten.

Maandag 15 februari :
8.00 uur, aiaiaiai, opstaan en naar de douche, en ook hier was het al ambiance er zaten zelfs al van onze mannen in de vrouwendouche. Zij wisten blijkbaar het verschil nog niet.
Terwijl iedereen alles inpakte, zorgden Gino en Alex dat al het linnengoed kwam waar het moest. En oeps, klaar voor een stevig ontbijt. En ook dat mocht er wezen. In vele hotels zullen ze zeker niet krijgen wat wij aangeboden kregen.
En we kunnen er weeral tegen. Alvorens de bus op te stappen, maakten de dames onze lunchpakketten klaar. Iedereen kreeg 2 belegde broodjes, een halve liter fruitsap, een peer en een pak koekjes.
Voila, onze bus vertrekt, maar Krystyna doet de bus onderweg even stoppen want zij wil de Duitse krant zien. En jawel De Snot-e-bellen staan met een grote foto op de voorpagina van de Rheinische Post. Wat een eer !!!
Onnodig te vertellen dat wij 30 zeer fiere Snot-e-bellen waren.
Aangekomen in een grote school in Duisburg, waar onze kleedkamers waren, stond onze manager ons op te wachten natuurlijk, ook met een krant. Natuurlijk was ook hij zeer fier dat één van zijn groepen de voorpagina haalde van een Duitse krant.
Nu kunnen wij toch eventjes uitblazen en ons lunchpakket rustig opeten.
Ja de tijd is om, en iedereen staat klaar om te vertrekken naar het begin van de stoet.
Iedereen krijgt nog vlug 2 flesjes speciale drank, dit tegen de kou natuurlijk.
Alvorens de stoet vertrekt, krijgt Francis de medaille van “Prins Michel 1 van Duisburg”. Voor hem toch een zeer bijzonder moment, waar hij nog vele jaren zal aan terugdenken. En een bekroning waar hij echt fier over is.
Het startschot is gegeven. Weeral tienduizenden en tienduizenden mensen moedigen ons aan in een koude maar prachtige stoet.
En wat voel je in je hart als je voor zo een grote tribune passeert, en men roept in een micro voor duizenden toeschouwers :
Snot-e-bellen Helau - Vilvoorde Helau - België Helau
Toch wel iets waar vele carnavalisten alleen maar kunnen van dromen.
Deze dag hebben onze snot-e-bellen voor meer dan 500.000 toeschouwers geparadeerd.

Na deze toch zeer zware en vermoeiende stoet zijn wij allen getrakteerd in een restaurantje, waar iedereen kon kiezen tussen Gyros of Schnitzels, met alle erop en eraan natuurlijk. En ja, ook hier waren er nog die van die grote pinten konden drinken.
Het unieke weekend is voorbij, en tijdens de terugweg vielen bij veel de oogjes dicht, want het was voor allen een weekend met weinig slaap.
De dag nadien wacht ons alweer een stoet in Charleroi.
Bedankt aan alle 30 Snot-e-bellen voor het fantastische weekend, dat we nooit meer uit ons geheugen zullen kunnen wissen. Het is en blijft onvergetelijk in onze club-geschiedenis.
Tot laatste vergeten wij zeker niet wat Henri, onze buschauffeur,voor ons heeft gedaan. Henri je bent er één uit de duizend.

Francis


ga terug


 
 

       Sitemap:  home -  hoe het begon -  in memoriam -  bestuur -  leden -  gastenboek -  foto's -  te koop -  contact -  pjeirevolk -  mooie momenten